ფასიანი პარკინგის დაგეგმვა ტარიფით არ იწყება. ჯერ უნდა იცოდე, როდის ივსება და როდის ცარიელდება შენი ავტოსადგომი კვირის განმავლობაში, რადგან სწორედ ეს მრუდი კარნახობს, რომელი მოდელი მუშაობს: საათობრივი, დღიური, თვიური თუ სამივე ერთდროულად.
ერთი კვირის განმავლობაში ჩაინიშნე, რამდენი ადგილია დაკავებული დღის სხვადასხვა მონაკვეთში, ცალკე სამუშაო დღეებზე და ცალკე შაბათ-კვირას. თითქმის ყველა ობიექტს აქვს საათები, როცა ადგილი აღარ რჩება, და საათები, როცა ნახევარი ცარიელია. ეს ორი მდგომარეობა სხვადასხვა გადაწყვეტილებას მოითხოვს და ერთი ტარიფი ორივეს ვერ მოემსახურება.
მძღოლი შენს ფასს ადარებს არა შენს დანახარჯებს, არამედ იმას, რაც სხვაგან დგომა დაუჯდება: უახლოესი ავტოსადგომი, ქუჩაში ადგილის ძებნაზე დახარჯული დრო და ჯარიმის რისკი. თუ შენი ობიექტი ამ ალტერნატივაზე ახლოსაა ან უფრო უსაფრთხოა, ეს სხვაობა ტარიფში ლეგიტიმურად აისახება.
ორსაათიან ვიზიტზე მორგებული ტარიფი იშვიათად გამოდგება ორკვირიანისთვის. ხანგრძლივ დგომაზე საათობრივის უბრალო გამრავლება ისეთ ციფრს იძლევა, რომელსაც მძღოლი არ გადაიხდის, ამიტომ მრავალდღიან პარკინგს ცალკე დღიური ლოგიკა სჭირდება. თვიური აბონემენტი ერთ ადგილზე ნაკლებ შემოსავალს იძლევა, სამაგიეროდ პროგნოზირებადს.
შემოსავალი ტარიფისა და დატვირთვის ნამრავლია. ფასის აწევა ზრდის პირველ რიცხვს და ამცირებს მეორეს, და რომელიღაც წერტილში მეორე უფრო სწრაფად ეცემა, ვიდრე პირველი იზრდება. ამიტომ ტარიფი ერთხელ მიღებული გადაწყვეტილება არ არის: მისი შემოწმება დატვირთვის მონაცემებზე რეგულარულად ღირს.
საოფისე და საცხოვრებელი ობიექტების ადგილები ხშირად დღის ან კვირის ნაწილში ცარიელია, რადგან მოიჯარეს ისინი მუდმივად არ სჭირდება. თუ დაგეგმვისას წინასწარ განსაზღვრავ, რომელი ზონა და რომელ საათებში შეიძლება გაიხსნას გარე მძღოლისთვის, იმავე ფართიდან ორ შემოსავალს იღებ, მოიჯარის უფლებების შეზღუდვის გარეშე.
ვის აქვს შემოსვლის უფლება, როგორ ხდება გადახდა, რა ხდება მაშინ, როცა მძღოლი დათქმულზე მეტ ხანს რჩება, და ვინ პასუხობს სადავო შემთხვევაზე. ეს ოთხი პასუხი განსაზღვრავს, რა ტექნიკა და რა პროცესი დაგჭირდება. ტარიფის ცხრილი ამის შემდეგ იწერება და არა მანამდე.